Vai al contenuto

Van der Graaf Generator

De Vichipedie, la enciclopedie libare dute in marilenghe.
Guy Evans e Hugh Benton in concert a Ottawa tal 2008

I Van der Graaf Generator a son une clape di rock progressîf britanic, nassût a Manchester tal 1967. Fondade dal cjantautôr e polistrumentist Peter Hammill e dal batarist Guy Evans, il grup al è cognossût par un sound scûr, compless e dramatic, caraterizât in mût fuart de assence de ghitare soliste te plui part de sô cariere, un ròl rimplaçât dal organ Hammond di Hugh Banton e dai sassofons eletricofonâts di David Jackson. Al è considerât un dai grups plui influents e d'avanguardie dal progressive rock classic, cun tescj leteraris e esistenziâi e une energjie espressioniste che e à anticipât ancje ciertis atmosferis dal punk e de musiche dark.

Il logo de clape

Lis origjins (1967-1969)

[cambie | modifiche il codiç]
Le clape in concert tal 1970

Il grup al nâs a Manchester de union di Peter Hammill e Judge Smith (che al varès lassât la clape svelts). Il non dal grup al è un omaç (cun un piçul sbali di scriture) al gjenaradôr eletrostatic inventât dal fisic Robert J. Van de Graaff.

Daspò dal prin singul, il grup al regjistre tal 1969 il prin album, The Aerosol Grey Machine, inorigjin pensât come disc solist di Hammill ma publicât a non dal grup par resons di contrat discografic.

La etât d'aur (1970-1971)

[cambie | modifiche il codiç]


Cun la jentrade dal sassofonist David Jackson, la formazion classiche (Hammill, Banton, Jackson, Evans) e cjate il so sound carateristic. Jenfri il 1970 e il 1971, il grup al regjistre trê albums fondamentâls dal rock progressîf:

  • The Least We Can Do Is Wave to Each Other (1970)
  • H, to He, Who Am the Only One (1970), che al vjôt la partecipazion di Robert Fripp, ghitarist dai King Crimson.
  • Pawn Hearts (1971), considerât une opare mestre in assolût, caraterizât de suite monumentâl "A Plague of Lighthouse Keepepers". In Italie, il disc al varà un sucês clamorôs, rivant al prin puest des classifichis di vendite.

Tuttavia, par vie de stancherie e dai debits, il grup si disfe tal 1972.

Le tornade e la trilogjie (1975-1978)

[cambie | modifiche il codiç]
In concert tal 1976

Tal 1975, Peter Hammill al clame ducj i components de clape par une reunion straordinarie. Jenfri un an e mieç, il grup al regjistre un altri tritic di grancj albums scûrs e tusts: Godbluff (1975), Still Life (1976) e World Record (1976).

Daspò de jessite di Banton e Jackson, Hammill e Evans a cambian la formazion tal 1977, scurtant il non in "Van der Graaf" e regjistrant l'album live Vital (1978), caraterizât di un ritem violent e aspro, simfonic e punk tal stes timp, prime di disfâsi di gnûf.

La reunion (2005-al dì di vuê)

[cambie | modifiche il codiç]

Tal 2005, la formazion classiche a quatri e torne insiemit par un concert storic a Londra e par un gnûf album, Present. Scomençâ dal 2006, daspò de jessite definitive di David Jackson, il grup al continue a fâ spetacui e a regjistrâ discs come trio (Hammill, Banton, Evans), tignint vîf un sound svelt, sperimentâl e cence mediazions.

Carateristichis musicâls

[cambie | modifiche il codiç]
I Van der Graaf Generator tal 2018

A diference de maiôr part des clapis progressive de epoche (come i Genesis o i Yes), i Van der Graaf Generator no dopravin tessere melodiis dolcis o contis di flabis. La sô musiche e jere caraterizâde di:

  • La vôs di Peter Hammill: dramatica, teatrâl, capable di passâ dal cjant dolç, a l'orazion fevelâde, fin a berlis disperâts.
  • L'ûs dal Hammond e de eletroniche: Hugh Banton, grant inzegnîr e costrutôr di organs, al doprave l'organ Hammond in maniere vonde inusuâl.Al faseve passâ il sun drentis efiets (come distorsôrs, wah-wah e delay), dant a la clape un mûr di sôn bas, simile a chel di un'orchestre gotiche.
  • I sassofons amplificâts: David Jackson al jere famôs par sonâ doi sassofons (tenor e alt) tal stes timp (stîl cjapât dal jazzist Rahsaan Roland Kirk), doprant dople eletroniche par rindi il sôn de sô armoniche violent e paron di un sintetisadôr.

1969 – The Aerosol Grey Machine

1970 – The Least We Can Do Is Wave to Each Other

1970 – H, to He, Who Am the Only One

1971 – Pawn Hearts

1975 – Godbluff

1976 – Still Life

1976 – World Record

1977 – The Quiet Zone/The Pleasure Dome

2005 – Present

2008 – Trisector

2011 – A Grounding in Numbers

2012 – ALT

2016 – Do Not Disturb

Vôs coreladis

[cambie | modifiche il codiç]